می گذرد می رود تا تو شوی خواب خواب

 بی کم اندک بود فرصت این زندگی

                        چون که به پایان رسید می ترکد چون حباب

 آخر هر زندگی بسته به تقدیر تو

                        یا تو شوی موش زار یا که شوی چون عقاب

 هر قدم از زندگی پر زغم و پر ز شور

                         گر که شود فرصتی تن بده بر هر ثواب

 دل بکن از این جهان غصه هیچش مخور

                            وقت و زمان می رود چون گذر یک شهاب

زلف مشکین تو گر جوخه اعدام من است

عجب صبری خدا دارد

اگر من جایِ او بودم؛
همان يک لحظه اول،
که اوّل ظلم را می ديدم از مخلوقِ بی وجدان؛
جهان را با همه زيبايی و زشتی،
به روی يکدِگر، ويرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

توی آخرین تماست گفتی از یاد تو رفتم

         گفتی عاشقی دروغه از هوس بود هر چی گفتم

دلمو چه ساده باختم به  نگاه پر فریبت

             چه آتشی می سوزونه اون دو تا چشم نجیبت

دیگه حرمتی نذاشتی واسه این دل دیوونه

                  دلمو شکستی ، باشه تو فقط یادت بمونه

بعد تو جایی ندارم واسه موندن ای غریبه

                    رفتنت راستی محضه، نه دروغه نه فریبه

صحبت ازیک کاغذ یک بود و نبود   صاف و بی خط زیر گنبد کبود

 کاغذه می خواست یه ارزو بشه    یه دریچه واسه گفتگو بشه

 تا یه کودک به دلش راهی کشید    روی اون عکس دوتاماهی کشید

 حس اینکه بریم وراهی بشیم        یا دو تا ماهی رو نقاشی بشیم

 آخه کودک توی بی پروائیاش         رفته بود سراغ اسباب بازیاش

 دست کودک کاغذ و مچاله کرد       بی خجالت اونو یک زباله کرد

 وسط زندگی و باد شدید          کاغذ مچاله رو هیچکه ندید

 حالا کاغذ همیشه منتظره         دستی اونو رو به صافی ببره

 من و کاغذ متوازی شده ایم        هر دو مون الت بازی شده ایم 

شدم عاقبت اسیر و زندانی       اسیر نگاهی که نداشت پایانی

بیا ای جان جانانم که جانم دادی از جانت

                                 جوان کردی وجودم رابه لبخندی ز لبهایت

 برای دیدنت روزم به شب سر شد ولی از نو

                                به امید نگاهت چشم بر گردد سر راهت

 کنون عمریست هر شب رو به درگاهت که برگردی

                               بیایی سوی من شاید شوم محبوب درگاهت

 ولی هر روز رفتی دور تر از کوی من ای گل

                                تبه کردی غرورم را شدم بازیچه راهت

 فکندی . خوار کردی . زیر و رو کردی وجودم را

                              نکردی آشتی با من مرا راندی ز درگاهت

 کنون با بار حسرت ذل به رویا می سپارم من

                              که در رویا ببینم شاید آن چشمان زیبایت

ما كه رفتيم ....

مي دوني بعد از ما كي دوست داره؟

مگه ما چي كم گذاشتيم از مرام و معرفت

كه تو اينجور با ما بد تا مي كني اي بي معرفت

به خدا عشقي كه ذلت بياره كشك  عزيز

گفته بودم نفسي برام، مي رم تا آخرش

نفسي كه حرمتم رو بگيره، مي برمش

نمي تونم ببخشمت، دور شو، برو نبينمت

هزار و يك رنگي عزيز،  دروغ و نيرنگي عزيز

واسه دل عاشق من، بدنامي و ننگي عزيز

خودت ندونستي چه كردي

تو با ما بد كردي عزيز

يادت مي ياد گفتم بهت، اگه نمي شي مرحمم

تو رو خدا زخمم نشو، كه تكه پاره است بدنم

تو عين ناباوريهام، تو هم شدي زخم ما

نمي تونم ببخشمت، دور شو برو نبينمت

هزار و يك رنگي عزيز،  دروغ و نيرنگي عزيز

واسه دل عاشق من، بدنامي و ننگي عزيز

نمي تونم ببخشمت، دور شو برو نبينمت

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

عاشقی روح مرا آزرده است

خنده هایم را ز پیشم برده است

*

عاشقی را می توان تحقیر کرد؟

عاشقی را می شود زنجیر کرد؟

*

عاشقی تقصیر یک پیغام نیست

صحبت از آن دانه و این دام نیست

*

عاشقی یک اتفاق ساده نیست

صحبت از دل بردن و دلداده نیست

*

عاشقی یک کلبۀ ویرانه نیست

صحبت از شمع وگل و پروانه نیست

*

عاشقی تصویر یک پاییز نیست

یک شب سرد و ملال انگیز نیست

 *

عاشقی چیزی برای هدیه نیست

طرح دریا و غروب و گریه نیست

*

عاشقی یک نامه و نقاشی بیجان که نیست

عکس قلبی خورده

قطره های خون میان آن که نیست

*

عاشقی روییدن یک غنچه در باران که نیست

هرچه می گویند این و آن که نیست

*

عاشقی تنهای تنها یک تب است

بی تو مردن در سکوت یک شب است

رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس

گویا ولی شناسان رفتند ازین ولایت

    کاش می شد گرگ و میش گله را از هم شناخت

دوباره                                هوای چشمهای تو بریده است مجال من

 تویی شکسته از غم و منم اسیر روزگار

                                و ای که زندگی شده دگر غم و ملال من

 ترنم نگاه تو چو شبنمی به روی من

                               حضور سبز و روشنت همیشه در خیال من

 پرنده مهاجرم ! بیا به اشیانه ات

                               آه اگر وصال تو شود خیال کال من

 (رها) همیشه منتظر نشسته بر ره امید

                              وای اگر نیایی و رسد شب زوال من

آزار 

دوست دارم گاهی آزارت دهم

ای که آزردی مرا با رفتنت

*

ای که ترسیدی اگر عاشق شوی

عشق آرد یک بلایی بر سرت

*

رفتی و در قاب یادم همچنان

می درخشد چشم های روشنت

*

می زند آتش به شعر دفترم

یاد آن رفتار گنگ و مبهمت

*

رفتی و مانده ست بر ایوان دل

جای پاهای تو مثل شبنمی

*

رفتی ومن می نویسم باز هم

مانده برقلبم شرار ماتمی

*

این چه سود گر باز می خوانی مرا

باز می گویی پشیمانی مرا

*

من نخواهم داد هرگز پاسخت

ای که آزردی مرا بارفتنت

*

پای خود را روی قلبم می نهم

دوست دارم گاهی آزارت دهم

...